Gemeenschappelijke processors zijn fysieke processors waarvan de verwerkingscapaciteit gemeenschappelijk wordt gebruikt door meerdere logische partities. De mogelijkheid om fysieke processors te verdelen en deze gemeenschappelijk te laten gebruiken door meerdere logische partities wordt Micro-Partitioning genoemd. In dit onderwerp wordt uitgelegd hoe u kunt werken met gemeenschappelijke processors, de gemeenschappelijke processorpool, begrensde partities (partities die niet meer dan de toegewezen verwerkingscapaciteit kunnen gebruiken) en onbegrensde partities (partities die meer dan de toegewezen verwerkingscapaciteit kunnen gebruiken). Dit onderwerp bevat Flash-demo's met voorbeeldscenario's van de manier waarop het systeem begrensde en onbegrensde partities en de gemeenschappelijke verwerkingspool gebruikt om de verwerkingscapaciteit te optimaliseren.
Alle fysieke processors die niet vast zijn toegewezen aan specifieke logische partities worden gegroepeerd in de gemeenschappelijke processorpool. U kunt een bepaalde hoeveelheid verwerkingscapaciteit in de gemeenschappelijke processorpool toewijzen aan elke logische partitie met behulp van de gemeenschappelijke processorpool.
Met de gemeenschappelijke processorpool kunt u processors gedeeltelijk toewijzen aan een logische partitie. Voor elke partitie die gemeenschappelijke processors gebruikt, kunnen minimaal 0,10 verwerkingseenheden worden geconfigureerd. Verwerkingseenheden zijn rekeneenheden voor gemeenschappelijke verwerkingscapaciteit verdeeld over een of meer virtuele processors. Eén gemeenschappelijke verwerkingseenheid op een virtuele processor kan ongeveer evenveel verwerken als één vast toegewezen processor.
Voor sommige servermodellen kan slechts een gedeelte van de gemeenschappelijke processorpool door logische partities worden gebruikt, en daarom kunt u niet altijd de volledige capaciteit van de gemeenschappelijke processorpool aan logische partities toewijzen. Het LVT (LPAR Validation Tool) geeft aan hoeveel van de gemeenschappelijke processorpool voor partitioneringsdoeleinden beschikbaar is op elk servermodel, dus gebruik het LVT om uw partitioneringsplan te controleren. Voor meer informatie over het LVT, raadpleegt u het LPAR Validation Tool.
Verschillende partitioneringstools gebruiken verschillende methoden om gedeelde processors toe te wijzen aan logische partities. Raadpleeg voor meer informatie het toewijzen van een gedeelde processor aan een bepaalde partitioneringstool het onderwerp Partitioneringstools.
Partities in de gemeenschappelijke verwerkingspool hebben een begrensde of een onbegrensde werkstand voor gemeenschappelijk gebruik. Een niet-begrensde logische partitie is een logische partitie die meer processorkracht kan gebruiken dan de eraan toegewezen verwerkingscapaciteit. De hoeveelheid verwerkingscapaciteit die een niet-begrensde logische partitie kan gebruiken wordt alleen beperkt door het aantal virtuele processors dat is toegewezen aan de logische partitie en de hoeveelheid ongebruikte verwerkingscapaciteit die beschikbaar is in de gemeenschappelijke processorpool. Daarentegen is een begrensde logische partitie een logische partitie die niet meer processorkracht kan gebruiken dan de eraan toegewezen verwerkingscapaciteit.
Logische partities 2 en 3 zijn bijvoorbeeld niet-begrensde logische partities en logische partitie 4 is een begrensde logische partitie. Aan de logische partities 2 en 3 worden elk 3,00 verwerkingseenheden en vier virtuele processors toegewezen. Logische partitie 2 gebruikt momenteel slechts 1,00 van de 3,00 verwerkingseenheden, maar logische partitie 3 heeft momenteel een werkbelasting waarvoor 4,00 verwerkingseenheden vereist zijn. Omdat logische partitie 3 niet begrensd is en beschikt over vier virtuele processors, staat de serverfirmware logische partitie 3 automatisch toe om 1,00 verwerkingseenheden van logische partitie 2 te gebruiken. Dit verhoogt de verwerkingscapaciteit voor logische partitie 3 tot 4,00 verwerkingseenheden. Korte tijd daarna wordt de werkbelasting van logische partitie 2 verhoogd tot 3,00 verwerkingseenheden. De serverfirmware retourneert daarom automatisch 1,0 verwerkingseenheden naar logische partitie 2, zodat logische partitie 2 weer de volledige eraan toegewezen verwerkingscapaciteit kan gebruiken. Er zijn 2,00 verwerkingseenheden en drie virtuele processors toegewezen aan logische partitie 4, maar deze partitie heeft momenteel een werkbelasting waarvoor 3,00 verwerkingseenheden vereist zijn. Omdat logische partitie 4 begrensd is, kan logische partitie 4 geen ongebruikte verwerkingseenheden gebruiken van logische partitie 2 of 3. Als de werkbelasting van logische partitie 4 echter onder de 2,00 verwerkingseenheden komt, kunnen logische partities 2 en 3 ongebruikte verwerkingseenheden van logische partitie 4 gebruiken.
Logische partities die gebruikmaken van de gemeenschappelijke processorpool zijn standaard niet-begrensde logische partities. U kunt een logische partitie instellen als begrensde logische partitie als u niet wilt dat de logische partitie meer verwerkingscapaciteit gebruikt dan de eraan toegewezen hoeveelheid. Als u bijvoorbeeld servercapaciteit in lease geeft aan andere bedrijven, kunt u logische partities maken die gebruikmaken van de gemeenschappelijke processorpool en de logische partities instellen als begrensd. Dit voorkomt dat de bij deze bedrijven behorende logische partities meer verwerkingscapaciteit gebruiken dat hetgeen er is opgegeven in de lease. Ongebruikte verwerkingsresources worden alleen gebruikt door de niet-begrensde logische partities in de gemeenschappelijke processorpool.
Hoewel een niet-begrensde logische partitie meer processorkracht kan gebruiken dan de eraan toegewezen verwerkingscapaciteit, kan de niet-begrensde logische partitie nooit meer verwerkingseenheden gebruiken dan het eraan toegewezen aantal virtuele processors.
Als meerdere niet-begrensde logische partities tegelijkertijd extra processorcapaciteit nodig hebben, kan de server de ongebruikte verwerkingscapaciteit verdelen onder alle niet-begrensde logische partities. Dit verdelingsproces wordt uitgevoerd volgens het niet-begrensde gewicht van elk van de logische partities.
Niet-begrensd gewicht wordt aangegeven met een getal van 0 tot en met 255. Dit gewicht wordt ingesteld voor elke niet-begrensde partitie in de gemeenschappelijke verwerkingspool. Op de HMC kunt u kiezen uit 256 niet-begrensde gewichtwaarden. Bij de Integrated Virtualization Manager en de Virtual Partition Manager moet u zich beperken tot slechts één niet-begrensde gewichtwaarde. Als u onbegrensde gewichten instelt (waarbij 255 de maximumwaarde is), wordt de beschikbare ongebruikte capaciteit proportioneel verdeeld over de logische partities die capaciteit nodig hebben. Dit gebeurt op basis van de waarden voor het onbegrensde gewicht. De standaardwaarde voor het onbegrensde gewicht is 128.
Logische partitie 2 heeft bijvoorbeeld een onbegrensd gewicht van 100, en logische partitie 3 heeft een onbegrensd gewicht van 200. Als zowel logische partitie 2 als 3 extra verwerkingscapaciteit nodig heeft, zou logische partitie 3 twee extra verwerkingseenheden ontvangen voor elke extra verwerkingseenheid die logische partitie 2 ontvangt.
Voor de volgende Flash-demo's is de Flash-plugin vereist
.
In de volgende Flash-demo wordt uitgelegd hoe ongebruikte resources in een niet-begrensde logische partitie worden gebruikt door niet-begrensde logische partities in de gemeenschappelijke processorpool.
U kunt ook de HTML-versie van de demo van de begrensde processor gebruiken.
In de volgende Flash-demo wordt uitgelegd hoe onbegrensde logische partities hun huidige verwerkingscapaciteit kunnen overschrijden als de gemeenschappelijk processorpool beschikt over ongebruikte verwerkingscapaciteit.
U kunt ook de HTML-versie van de demo van de niet-begrensde processor gebruiken.